Ég tók stóra ákvörðun Ég er hætt að blogga á blog.central. Ég færði mig yfir á blogspot.com.  Nýja slóðin mín er www.swanurinn.blogspot.com   Ekki hætta að lesa skrif mín heldur færið ykkur úr vör með mér.  Sjáumt á nýju síðunni, Svanfríður

Þetta er langt blogg en þið hljótið að komast í gegnum það ósködduð.

Fernt sem ég hef unnið við:
1. Á elliheimili                                                                                                         2. Á Norrænu
3. Í Þórsmörk
4. Sem rútufreyja fyrir Austurleið

Fjórar bíómyndir sem ég gæti horft á aftur og aftur:
1. Schindlers List
2. Brown Sugar
3. Love actually
4. Sound of Music

Fjórir sjónvarpsþættir sem mér þykja skemmtilegir:
1. Friends
2. Sex and the City
3. ER
4. Gilmore Girls

Fjórar bækur sem ég gæti lesið aftur og aftur:
1. Stóru gráu bækurnar um seinni heimstyrjöldina og flest allt sem viðkemur seinna stríði og helförinni
2. Allar bækur eftir Marian Keyes 
3. Ég kaus frelsið eftir Victor Andrevitch                                                                  
4. Æskubrot föðurfjölskyldu minnar sem sett voru í rit fyrir eitt ættarmótið-mjög fróðlegt.

Fjórir staðir sem ég hef búið á:
1. Hornafjörður-æskan og til tvítugs
2. St.Valentin í efra Austurríki 17-18 ára
3. Akureyri eftir nám í RVK-2002-2004
4. Cary, Illinois-nútíðin

Fjórir staðir sem ég hef heimsótt í fríum:
1. Búlgaría
2. Tyrkland
3. Tékkland
4. Sviss

Fjórar síður sem ég fer daglega inn á:
1. Bloggið mitt
2. Alla blogg-og barnalandstenglana frá síðunni minni
3. Hornafjörður.is
4. Musik.is

Fernt matarkyns sem ég held upp á:
1. Kjúklingur
2. Lasagna
3. Spagettí og hakk
4. Maturinn hennar mömmu-fylltur af ást og alúð

Fjórir staðir sem ég vildi heldur vera á núna:
1. Heima á Íslandi hjá foreldrunum og vinunum
2. Í brúðkaupsferð með honum Berta mínum
3. Í dýragarði með Eyjólfi
4. Alein einhversstaðar á flottu hóteli með dekur á báða bóga, góða mynd í tækinu og ljúka svo kvöldinu með nammi og bók upp í rúmi og fá að sofa eins lengi og ég kýs fram á næsta dag!!!

 

Þetta var nú bara gaman. Það er fínt að þurfa að takmarka sig þó mér þyki það afskaplega erfitt því þeir sem mig þekkja vita hversu ofsalega gaman ég hef að rifja hluti upp og tala svo um þá lengi Það hlýtur að vera þreytandi að vera með mér stundum.... Til dæmis finnst mér ég þurfa að blogga aðeins meira núna þó svo að þetta að ofan sé miklu meira en nóg. En mig langar að láta eitt flakka:

Eins og ég sagði í gær þá vann ég í Skaftafelli. Þar vann ég í þrjú ár og þar eignaðist ég tvær yndislegar vinkonur, önnur heitir Dadda en hin Ólöf. Mikið var brallað og hlegið og margt gerðist þar sem endalaust er hægt að hlæja að. Fyrsta sumarið mitt þarna þá vann stúlka ein úr RVK í veitingasölunni (ég vann í kuffélaginu).  Matráðskonan í veitingasölunni var meistarakokkur og komu oft heilu hóparnir í mat. Eitt kvöldið hringir síminn og sú reykvíska svarar símanum og hér á eftir fer símtalið:

Stúlkan: Veitingasalan Skaftafelli góða kvöldið. Hópur í mat, jújú það er alveg pláss.  Borða? Ha? Jú svona er matseðillinn (svo telur hún upp hvað hægt sé að fá að borða). Hvað má bjóða ykkur að drekka? Ha?!? Southern Comfort? Bíddu, er það ekki þota? (Concord þoturnar-það ruglaði hana í ríminu) 

-Sjaldan hef ég þurft að halda eins rosalega niðrí mér hlátrinum og þarna. Eftir að stúlkan góða fór úr símanum þá limpaðist ég niður og sprakk úr hlátri.

Ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður

Ég veit það svei mér ekki. Mig langar til að hleypa ykkur inn núna og segja ykkur frá minningum mínum, þeim bestu og þeim síður góðum.

Ég á margar minningar, guði sé lof og sem betur fer eru þær margar góðar.  Þegar ég var unglingur vann ég eins og margir sem búa í sjávarplássum, í frystihúsinu. Pabbi minn var sjómaður til fjöldra ára svoleiðis að oft heyrði maður talað um hvað vigtaði hjá þessum bátnum og hinum. Þegar vinnudegi lauk í humrinum fannst mér ég vera nær hans lífi því ég vissi upp á hár hvað þessi og hinn báturinn landaði miklu. Gaman var í humrinum þó að vinnudagurinn gæti orðið langur og blautur en það sem mestu máli skipti að við vorum jafnaldrarnir að vinna saman og mikið var hlegið og skeggrætt. Alltaf gaman. Einar bestu minningarnar úr humrinum var þegar við Benni höfðum gengið frá á kvöldin eftir vinnu (við fengum yfirvinnu borgaða) og röltum okkur heim. Ég man eftir einu sérstöku kvöldi því veðrið var eins og þau gerast best heima á Höfn á sumarkvöldum, bjart, logn og ferskur angann yfir öllu.

Þegar ég var 21 árs vann ég í Skaftafelli og var það annað eða þriðja sumarið mitt þar. Hópurinn í Skaftafelli var góður og aldrei þessu vant linnti okkur við þjóðgarðsverðina.  Pabbi og mamma komu í heimsókn á afmælisdeginum mínum sem var yndislegt. Snemma um kvöldið kvaddi ég þau því með mig var farið í afmælisdrukk inní Hótel Skaftafell. Eftir hálfan bjór var mér haskað út í bíl Ólafar og bundið fyrir augun á mér og keyrt í hringi með útvarpið í botni. Mér leist ekkert á blikuna. Eftir drykklanga keyrslu var ég tekin út úr bílnum og ég látin ganga upp tröppur sem ég hélt að lægju upp í einn fluttningabílinn. Svo var ekki. Þegar trefillinn var tekinn af augunum þá blasti við mér ótrúleg sjón: Allt starfsfólk Skaftafells og mamma og pabbi tóku á móti mér og óskuðu mér til hamingju með afmælið og það eina sem ég gat gert var að gráta...ég bjóst ekki við þessu!

Ef ég ætti að halda áfram þá tæki þetta blogg minnst tugi blaðsíðna og ég geri ykkur það ekki.  Ég er ung, ekki orðin þrítug og hef því ekki ráðið lífsgátuna svo síður sé. En enginn lifir í bómul alla ævi, allavega óska ég þess engum því hvað lærist af því? Ég er ekki sú dýpsta í heimi eða sú vitrasta en þó veit ég hvað virkar á minni göngu enn sem komið er. Eftir að hafa upplifað sorg og gleði þá veit ég að ef maður á góða fjölskyldu og vini sem hægt er að leita til og sem hafa trú á manni þá eru manni allir vegir færir. Ef maður er trúr sjálfum sér þá gerir maður allt sem maður getur til þess að gera rétt fyrir sjálfan sig og aðra og ef maður á lifrapylsu í ísskápnum þá er ekki annað hægt en að vera glaður og mettur.

Ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður

Hafið þið spáð í orðinu andleysi? Maður notar þetta orð óspart þegar þreyta, doði og stundum bara almenn leti sækir að manni. En afhverju notum við þetta orð yfir þessa líðan? Ég meina, við öndum eftir allt saman ekki satt? Eins segir maður stunum - " Ég meig af mig af hlátri"  Ég segi þetta oft en aldrei kemur það þó fyrir að ég pissi í mig þegar ég hlæ.  Svo ef maður finnur einhversstaðar til þá er verkurinn svo mikill að manni liggur við dauða- "ég finn svo til að ég held ég sé að drepast /deyja"  Þó ég segi þetta stundum þá hafa verkir aldrei orðið svo slæmir að ég hafi í raun dáið...ef svo er þá skrifa ég þetta af himnum ofan. Eru tungumál heimsins svo fátæk að við þurfum að ýkja lýsingar okkar svona svakalega svo fólk virkilega geti séð okkur fyrir sér pissandi á okkur af hlátri eða reyna að ná andanum af leti? Ég hef einu sinni orðið vitni af manneskju pissa á sig af hlátri og verð ég að viðurkenna að fegin er ég að það var hún en ekki ég.  En þegar maður segir frá einhverju sem manni fannst t.d fyndið þá er stundum ekki nóg að segja "þetta var mjög fyndið" því ekki lýsir það virkilega manns innri líðan. En ef ég segi "ég hló svo mikið að ég sprakk" þá gæti farið svo að viðmælandi manns villist frá umræðuefninu því hugur hans fer að reyna að teikna mynd af því þegar ég splundraðist í loftið vegna mikils hláturs og ekki getur það verið falleg sýn og þá er ég líka búin að leiða viðmælanda minn villu vegar og ekki vil ég vera sök af því. Það er vandlifað í þessum heimi og því kveð ég ykkur í kútinn kæru lesendur og býð ykkur að skoða glænýjar myndir af þorrablótinu, Chicago ferð okkar Þórunnbjargar og af Eyjólfi í febrúar.

Svanfríður

Jahérna Bína mín, Sigga mín og Stína mín...heil vika liðin og Þórunnbjörg farin til Tulsa. Við vöknuðum klukkan fimm í morgun og hálftíma síðar var Þórunnbjörg á burt og hver veit hvenær maður sér hana aftur.  Við notuðum þessa viku vel myndi ég segja þó svo að of lítið hafi verið gert. Við fórum þó inn í Chicago á þriðjudaginn var og skemmtum okkur konunglega. Gátum þó ekki gert allt sem við ætluðum að gera enda er borgin stór. En við gengum miðbæinn-sem er auðvitað afar stór- svo fórum við í Millenium Park, skoðuðum hann, hittum Abraham Lincoln sem sat í hásæti með dúfnaskít á hausnum og fórum á skauta inn í miðri Síkakó. Ég hafði ekki stigið á skauta síðan 2001 held ég og sama var uppi á tengingnum hjá Þórunnbjörgu. Þrátt fyrir stirðbusahátt og riðgun þá duttum við aldrei og verð ég að segja að ég er nú frekar stolt af því. Þarna var einungis fullorðið fólk á skautum og margir sem voru að skauta í fyrsta sinn á ævinni, bæði fólk á mínum aldri og svo enn eldra. Mér fannst frábært að sjá það, fólk var ófeimið að biðja um aðstoð og ef það datt þá hló enginn-nema þá kannski við Þórunnbjörg en það er bara óheflaði Íslendingurinn í okkur.  Um kvöldið fórum við inn í Greek Town á yndislegt veitingarhús þar sem grísku nautnafæði var rennt niður með hvítvín og kókglasi...lestin var svo tekin heim og gátum við stöllur ekki annað en viðurkennt þegar heim var komið að við vorum orðnar ansi þreyttar.  Bert vildi meina að þetta gerði aldurinn en ég held því fram að mikið labb og of mörg hvítvínsglös hafi gert útslagið. 

Það var skrýtið að geta ekki sagt: Góðan daginn Þórunnbjörg í morgun. Það er skrýtið hvað maður er fljótur að venjast að hafa fólk hjá sér en svo tekur það lengri tíma að fara aftur til baka.  Nú væri ég til í að fá gesti svona einu sinni í mánuði að heiman því það er fátt betra en að sitja að spjalli við gamla kunningja seint að kveldi. En gaman var að fá vinkonuna hingað og núna veit hún líka í hvernig umhverfi maður býr-allt öðru en heima.

Ég hef minnst gert af mér í dag. Ég tók mér 3 tíma lúr með Eyjólfi í dag og fannst mér það allt í lagi því ég er með eikkurra asskotans lumbru og líður eins og ég sé við hliðina á mér og mér finnst ekkert gaman að vera við hliðina á sjálfri mér því tvær af mér er of mikið af því góða.

Ég kveð ykkur í kútinn og skríð upp í rúm.  Svanfríður

Hæ....nú er orðið langt síðan ég skrifaði síðast og verður að viðurkennast að vegna þess örlar á smá samviskubiti. 

Þórunnbjörg vinkona kom hér á fimmtudagsmorguninn var og mikið var gott að sjá hana og það besta var að þegar hún sté út úr lyftunni á flugvellinum þá fannst mér ég hafa séð hana síðast í gær. Vegna þess að hún er að koma hér í fyrsta sinn þá er mér mikið í mun að hún eigi hér góða stundir og því ætlum við inn í Chicago á morgun. Við förum í fyrramál og ætlum að taka gönguskóna með því ég býst við að við göngum okkur upp að hnjám frá morgni til kvölds.  Við ætlum líklegast að kíkja inn í gríska hluta borgarinnar og langar mig mikið að dansa svo sem einn Zorba dans og svo langar okkur líka inn í China Town og þegar og ef við förum þangað ætla ég að heilsa öllum Kínverjunum þar með handabandi og segja ding dong dei.

En á laugardaginn var, var loksins komið að þorrablótinu. Ég átti virkilega bágt af tilhlökkun allan föstudaginn og allan laugardaginn. Ég er alveg með það á hreinu að ef ég hefði verið hundur þá hefði ég migið á mig vegna spennings En sem betur fer slapp ég við alla neðanbleytu en bleytti mig hins vegar enn betur af guðaveigum, svo sem íslensku brennivíni og át glöð hákarl með. Allt gekk eins vel og á var kosið og var húsfyllir-uppselt var á blót og held ég að það sé í fyrsta sinn sem það gerist og var því gaman að vera þátttakandi í þessu öllu saman. Um leið og við komum í hús þá skreyttum við veggina með íslenskum fánum sem Þórunnbjörg kom með að heiman. Íslenska hljómsveitin með flotta nafnið (sem ég get bara ekki munað) kom sá og sigraði, spilaði Kokkinn og allt. Bert var hæstánægður með að læra íslenskan dans og hafði virkilega gaman að.  Svo var auðvitað sungið af íslenskum sið og vorum við nokkur sem stjórnuðum söng og fannst mér það einna skemmtilegast-það er bara fátt að mínu mati, sem slær söng við.  Ég hef verið rosalega kvefuð undanfarið og var því þegjandi hás en þökk sé íslenskum göróttum drykk þá gat ég sungið yfir hæsina.  Rúsínan í pylsuendanum var svo happadrættið og voru 2 miðar til Íslands í aðalvinnig og auðvitað langaði mig óstjórnlega í allavega einn miða. En ég vinn aldrei neitt og ekki varð breyting á þetta kvöldið. Einn vinningurinn var áskrift á Mannlíf og langaði mig virkilega að fá þann vinning og tilkynnti ég það  hátt og snjallt yfir salinn þegar kynnirinn sagði frá þeim vinning. Hvað haldið þið? Mínar tölur voru lesnar upp! Ég hrópaði upp yfir mig af gleði og haskaði mér á svið til að taka á móti vinningnum mínum. Vinir mínir fögnuðu með mér en mér til mikillar hreillingar kallaði önnur íslensk kona að hún væri með vinning....ég semsagt var svo spennt að vinna að mér misheyrðist þegar kynnirinn sagði ZERO því ég hélt hann segja SEVEN.......en þetta var svo fyndið að það var ekki hægt að skammast sín þó svo ég hafi roðnað á leiðinni til baka að borðinu mínu. Ég vinn bara næst allavega má alltaf láta sig dreyma.  En semsagt, kvöldið var gott, ég skemmti mér eins vel og hægt var með mínum ektamanni og vinum. Hvað er betra?

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður

Nú verður sko fjör hjá minni á næstunni get ég sagt ykkur. Þórunnbjörg vinkona mín er væntanleg til Chicago í fyrramálið klukkan 7.04-þetta er auðvitað ókristilegur tími því maður þarf á fætur um hálf sex en það er vel þess virði svo mér dettur ekki til hugar að kvarta.  Hún verður sú fyrsta en vonandi ekki sú síðasta sem mun koma í heimsókn til mín hingað út. Það verður gaman að sýna henni líf mitt hér í henni Ameríku.  Á laugardaginn verður svo þorrablót Íslendingafélagsins hér í Chicago og er uppselt takk fyrir þannig að aldrei er að vita að ef góð stemning næst upp að maður verði þorrann úr þorrablótinu syngjandi inni á klósetti svona eins og á að gera á blótum....ef enginn fæst með mér á klósettið þá fer ég bara ein og syng Þorraþrælinn og það hátt!

Þakka ykkur öllum saman svo vel fyrir hamingjuóskirnar eftir síðustu færslu.  Það sem mér fannst mest varið í í sambandi við þetta allt saman var að fá sjálfa vinnuna og að ná prófinu með fínni frammistöðu. Alveg síðan ég flutti hingað út þá hef ég haft svo mikla þörf á að sanna mig, bæði fyrir fólkinu mínu en þó aðallega mér sjálfri. Ég tók loforð af sjálfri mér áður en ég flutti út um að skapa mér mitt eigið net, ef hægt er að orða það þannig. Mér væri ekki nóg að eiga netið hans Berts að, t.a.m vini hans. Mikið af minni orku hefur farið í að kynnast fólki, mér var alveg sama hvaða fólki í rauninni svo lengi sem það væri gott og ég gæti tengt mig við það. Það er nefnilega ekki hægt að fara í gegnum lífið vinalaus og einnig tekst ekki alltaf að stefna fólki saman og reyna að gera vinskap úr bara af því að það er til staðar og fann ég mikið fyrir því þegar ég kynntist eiginkonum vina Berts-ég fann enga samleið með þeim. Eina sem við eigum sameiginlegt eru börnin okkar og það er bara ekki nóg. Við höfum ekki sama húmor, mér finnst lífið hafa upp á meira að bjóða en að vera "bara" heimavinnandi húsmóðir, mér finnst að hver og einn verði að eiga sitt, hverjum og einum er hollt að fara út á meðal manna en því miður með þær konur sem ég hef kynnst í gegnum Bert þá eigum við það ekki sameiginlegt svoleiðis að eftir að ég sá það þá fór ég að leita að vinum og fann ég vini í íslensku stelpunum hér á svæðinu.  Hitt netið sem ég vildi var að finna einhverskonar vinnu-ekki með hjálp Berts, heldur vildi ég finna að ég gæti þetta sjálf. Mér fannst píanókennslan ekki nóg svo þegar vinkona mín benti mér á túlkinn þá greip ég það fegins hendi. Þó svo að hún hafi bent mér á starfið þá tók hún ekki prófið fyrir mig-það gerði ég sjálf og því var svo gott þegar ég náði því. Ég er ekki með mesta sjálfstraust í heimi þó svo að margir haldi annað svoleiðis að þarna stóð ég við það loforð sem ég setti mér í byrjun og því er ég svo ánægð.  Nú er bara að setja sér fleiri loforð............

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður

Jæja þá.  Ég á ágæta vinkonu hér sem benti mér á að sækja um starf sem túlkur. Eftir engan umhugsunartíma sótti ég um, fyllti út umsókn á nótæm, gerði ferilsskrá og sendi inn. Var tekin í viðtal strax á eftir og ákveðinn var prófdagur. Prófdagurinn var svo núna í morgun...klukkan 9.00. Eftir að hafa skutlað Eyjólfi á ofsahraða til dagmömmu mætti ég svo hingað heim eina mínútu í 9 og þá hringdi síminn og voru í símanum hann Fabio og hún Lena sem er þessi vinkona mín sem benti mér á að sækja um.  Eftir að Fabio lagði fyrir mig línurnar að prófinu var hafist handa og ég látin þýða enskar setningar yfir til Lenu á íslensku og svo öfugt. Þetta voru 13 setningar sem ég þurfti að þýða. Að mínu mati gekk þetta ekkert allt of vel og klúðraði ég einni setningu gjörsamlega og fór ég næstum að gráta af vonbrigðum. Fékk ég þá aukasetningu sem gekk ágætlega. Eftir prófið sögðu þau mér að nú ætti ég að leggja á því þau þyrftu að fara yfir prófið en myndu hringja að vörmu spori. Ég var svo miður mín að stressi að ég grét næstum því því þó að þetta sé ekki umsókn um starf forsætisráðherra þá lagði ég hjarta mitt í þetta og þráði svo mikið að fá þetta starf.  Eftir um 10 mínútur hringdi hann Fabio í mig aftur og sagði að mér hefði gengið vel fyrir utan nokkur mistök sem ég vel vissi af. Af 100 % fékk ég 90 % sem ég vil meina að sé helv....gott. Ég spurði hvað það táknaði og þá sagði hann þessi ljúfu orð: YOU'RE HIRED!!!! Ég beit í hnúann á mér allt of fast, varð þakklátari en orð fá lýst og þakkaði fyrir mig. Þannig að að ef þið lítið á myndina hér að ofan þá er þetta hún vinkona ykkar, Svanfríður sem er TÚLKUR!!!!!

Ég kveð ykkur í kútinn og gef ykkur öllum stórt faðmlag og nokkra gleðikossa. Ohh, það er svo gott að vera glaður og ánægður með sjálfan sig á dögum sem þessum

Góðan daginn dúllurnar mínar.

Fylgist með seinna í dag......

Svanfríður

Góða kvöldið allir saman.

Þegar þið lesið þetta á morgun, 29.janúar, er akkúrat eitt ár síðan við Eyjólfur litli Aiden fluttum hingað út. Þetta hefur liðið svo hratt að ég trúi því varla og áður en ég veit af þá verð ég orðin fimmtug að fagna 21 árs búsetu afmæli mínu hér!!! En maður veit aldrei hvert lífið tekur mann og hver veit nema að við flytjum á klakann í einhvern tíma einhverntímann. Það var partur af samningnum sem við Bert settum okkur í upphafi, að við myndum einnig prufa að búa heima á Íslandi sem fjölskylda.  Er það líka ekki þannig í dansi að báðir aðilar verða að fylgja? En við hjónin fögnuðum þessum áfanga með því að fara á glæsilegan veitingastað, Port Edwards sem er rómaður sjávarréttarstaður. Staðurinn er frekar stór og þegar inn er komið, blasir frekar stór árabátur við manni og var okkur sagt að um 2 ára biðlisti sé á hann því á sumrin er hægt að sitja í honum og borða góðan mat. Ég pantaði mér krabbakökur og hvítvín með melónubragði og hef ég aldrei drukkið svona gott hvítvín....það var rammgörótt líka og ég þrælkippti af einu glasi en segið engum frá því. Bert pantaði sér ofvaxinn ástralskan humar og ég komst svo sannarlega að því að stærðin skiptir engu máli því mér finnst sá íslenski miklu bragðbetri, sá er mýkri og safameiri. Það lék hljómsveit undir borðum og spilaði hún óskalag fyrir mig en ég bara veit ekki hvaða lag það var svo ég get ekki deilt því með ykkur hér....tónlistarkennarinn sjálfur:/  Hljómsveitarmeðlimirnir voru svolítið sérstakir fýrar og um leið ég sá þá, þá hugsaði ég með sjálfri mér að þarna væri komið efni í næsta blogg-pistil. Einn þeirra minnti rækilega á ZZ-Top hljómsveitina því hann var með skegg niður á maga, alveg silfurgrátt, og hár niður að mitti. Ég gat ekki annað en hlegið þegar ég horfði á hann því ég bjóst allt eins við að lítill grænn karl myndi gægjast öðruhvoru út um flókann og hrópa HÚRRA!!!   Annar meðlimanna var með hrikalega langt og mikið yfirvaraskegg og enn síðara hár en skeggi gamli. Svo voru þeir báðir með kúrekahatt á höfði og ég þori næstum að hengja mig upp á að þeir hafi rokkað feitt á Woodstock hér í dentid. Það sem stakk svo í stúf var að restin af hljómsveitarmeðlimunum voru ósköp eðlilegir, hefðu fallið inn í hvaða hóp sem var því allir voru þeir vel klipptir og snyrtilegir. Hinir tveir voru því eins og krækiber í helv..... J

En að kvöldi loknu gengum við Bert, hönd í hönd út í bíl, hæstánægð með kvöldið og það var það sem við óskuðum okkur.

Ég kveð ykkur í kútinn og býð góða nótt. Svanfríður

Góðan daginn allir saman, einn, tveir og þrír!!!

Mig langar til að hefja pistilinn á að þakka ykkur öllum fyrir að kvitta í athugasemdirnar, ég met það svo mikils.

Hvað haldið þið! Í dag þegar ég gekk yfir götuna til þess að sækja póstinn þá beið mín sendibréf með frímerkjum og allt. Það kom alla leið frá firðinum fagra, Hornafirði frá einni vinkonu minni þar. Ég hljóp inn, slökkti ljósin, kveikti á kerti og las það og núna þegar klukkan er rétt að verða 22.00 þá hef ég lesið bréfið 3var sinnum og hef alltaf jafn gaman af.  Hugsið ykkur bara hvað maður er ríkur að eiga vinkonu sem sest niður (ég held hún hafi skrifað bréfið sitjandi..)tekur sér penna og blað í hönd og gefur sér tíma til þess að skrifa bréf til mín. Yndislegt.

Ég hef verið að velta einstæðingum fyrir mér. Það eru svo margir sem eiga enga að og bara það eitt að hugsa um það gerir mig virkilega sorgmædda. Maður er sjálfur umvafinn fólki sem þykir vænt um mann og ég hef alltaf einhvern sem ég get leitað til en það er því miður ekki raunin fyrir alla.  Í dag fórum við Eyjólfur í búð. Í bílnum á leiðinni í búðina náði Eyjólfur tökum á að senda fingurkoss og var óspar á að senda mér slíka úr bílstólnum yfir í framsætið. Þegar inn í búðina var komið gerðum við það sem ætlast er til af manni, við versluðum. Aldrei þessu vant var Eyjólfur alveg hljóður í búðarkerrunni, vinkaði engum sem fram hjá honum gengu heldur sat bara eins og dúkka í búðarkerrunni. Af og til á milli rekkanna sá ég gamlan mann, hrum, sem fór leiðar sinnar í hjólastól.  Hann var raunarlegur að sjá og aleinn að bakstra við að koma vörunum í körfu sem hann hafði í fanginu. Þegar við Eyjólfur erum búin að borga vörurnar og erum að ganga út þá sé ég manninn aftur þar sem hann sat til hliðar, í hjólastólnum með nokkra poka í fanginu, áreiðanlega að bíða eftir aðstoð frá afgreiðslufólkinu að bera pokana út fyrir hann. Allt í einu er eins og Eyjólfur vakni til lífsins því hann fer að vinka og brosa til mannsins en hann tók ekki eftir því, því hann horfði í gaupnir sér. Ég ræski mig og segi; excuse me, sir og hann lítur upp, augun rata á Eyjólf og þá sendir hann manninum fingurkoss, brosir svo sínu breiðasta og veifar bless. Vitiði, að karlanginn ljómaði eins og sól í heiði, brosti breitt og veifaði til baka. Ég fékk svona gott í hjartað þegar ég gekk út og hugsaði með sjálfri mér að kannski, hver veit, Eyjólfur hafi gefið þessum manni sem ég veit engin skil á, sjaldgæfa gjöf; einlægt bros.

 

 

Með þetta í huga vil ég segja: það er ekki erfitt að líta upp og brosa til fólks...það tekur 2 sekúndur, ekki meira. Brosið til allra sem þið sjáið í dag og vitið til, ykkur líður betur. Er það ekki líka takmarkið í okkar lífsins leik, að líða betur og gefa kannski smá af sér í leiðinni?

 

 

Ég kveð ykkur í kútinn og býð góða nótt, Svanfríður.

Nútímamaðurinn er hálfpartinn neyddur til þess að vera tölvuvæddur á einhvern hátt-bæði erum við tilneydd til að nota tölvur oft á tíðum í vinnunni, notum þær heima við, við notum gsm síma og örbylgjuofna. Allt eru þetta hlutir sem hafa tölvuheila.  Eitt er víst að þó mér þyki gaman að fá bréf, handskrifuð (veit ég fyrir víst að eitt slíkt er á leiðinni til mín yfir hafið, veiiii) þá er miklu þægilegra að skrifa tölvupóst, hann er fljótari að skila sér og tekur minna pláss að geyma hann heldur en pappírinn. SMS finnast mér frábær og varð ég svo glöð þegar ég komst að því að ég get sent sms úr mínum síma hér, heim til fjölskyldu og vina heima á Íslandi og svo er aldrei leiðinlegt að fá væmnar, sætar kveðjur frá manninum Það toppar það ekkert. En með öllum þessum þægindum fylgja alltaf einhver leiðindi, t.a.m ruslpóstur og KEÐJUBRÉF.  Á morgnana eftir að Bert fer til vinnu þá er það mín venja að opna tölvuna mína og skoða hvort ég hafi fengið komment á bloggið mitt, ég tek bloggrúnt og svo les ég tölvupóstana mína. Hjartað mitt hoppar af gleði þegar ég sé netföng vina minna -og ég hugsa, vá, þau settust niður og skrifuðu bréf. Stundum eru nokkrar persónulegar línur en stundum eru þetta keðjubréf. Keðjubréfin í sjálfu sér eru ekki slæm, stundum eru þau fyndin, stundum hjartnæm og stundum fylgja þeim upplýsingar sem vert er að vita. Það sem fer í taugarnar á mér þó er þegar þau enda sirkabát á þessum orðum: EF ÞÚ EYÐIR ÞESSUM PÓSTI MUNT ÞÚ VERÐA ÓHEPPIN NÆSTA ÁRIÐ, EITTHVAÐ SLÆMT MUN HENDA ÞIG OG ÞÍNA OG ÞÚ MUNT ALDREI VERÐA ÁSTFANGIN EÐA ENDA Í GÓÐRI VINNU. TIL AÐ KOMA Í VEG FYRIR ÓHEPPNI, SENDU BRÉFIÐ TIL 17 MANNS INNAN 5 MÍNÚTNA. Fyrst þegar ég fór að fá svona sendingar þá virkilega hugsaði ég með sjálfri mér að ég þyrfti nú endilega að áframsenda þá því ekki vil ég kalla yfir mig óheppni í ástarlífinu, fjármálunum o.s.frv. Afhverju er þetta svona? Í gamla daga þá fékk maður keðjubréf send með Pósti og Síma og oftast reif ég þau svo þessi keðjubréf hafa alltaf verið til. Mér finnst bara skítt að einhver manneskja sem býr til þessi bréf skuli setja þessar "litlu hótanir" í lok póstana með það fyrir augum að fólk áframsendi þetta vegna hræðslu yfir einhverju slæmu.

En hvað haldið þið að hafi komið fyrir áðan. Ég tók mig til og ætlaði að sækja gamlar færslur til að eiga þær. Ætlaði að setja þær hér til hliðar svo ég ætti auðveldar með að ná í þær og skoða. Það endaði með því að ég eyddi fullt af færslum út og næ þeim vísast til ekki aftur. Ég er sársvekkt, enda legg ég mig oftast virkilega fram við að skrifa. Ætli þetta hafi gerst vegna þess að ég eyddi einu keðjubréfinu? Nei,án gríns, það er bölvað þegar svona kemur fyrir og ekki er laust við að maður hugsi til gömlu góðu daganna þegar allt var á pappír og sett inn í möppu.

Með trega og leiða í hjarta vegna pistlamissis, kveð ég ykkur í kútinn og býð góða nótt. Svanfríður

En ekki er það grái fiðringurinn. Nei, það er skemmtanafiðringurinn enda er laugardagskvöld. Vinkonurnar eru á þorrablóti, ein á Höfn og önnur í RVK en ég sit heima, allt of langt í burtu frá þeim. Á svona stundum væri ég svo sannarlega til í að vera á Íslandi farsælda fróni að skvetta úr klaufunum því það er einn af fáum hlutum sem ég geri vel!!! Enda er ég vel skyld stuðboltunum úr föðurættinni.  Bert er enn í sleðaferð, stráksi sofnaður svo mér fannst tilvalið að opna mér einn íííískaldann og get ég sagt ykkur að hann smakkast afar vel enda svíkja Hollendingar aldrei í bjórgerð, þeir hafa undir höndum svo gott ger skal ég ykkur segja.

Ég fór í heimsókn í gær þar sem við hittumst fjórar íslenskar. Á leiðinni heim gerði vont veður. Það byrjaði nú ekki illa en gaf svo í að á tímabili sást ekki út úr framrúðunni . Ég fór með mínar bænir, ákvað að ég gæti keyrt beint þar til að skyggnið lagaðist. Það hafðist og komumst við mæðgin klakklaust heim eftir þriggja tíma akstur sem vanalega tekur tæpa tvo. En tíminn skiptir engu, bara að maður sé heill. 

Þegar ég vaknaði svo í morgun var allt á kafi í snjó. Það verður allt svo fallegt þegar þessi hvíta, dúnamjúka breiða liggur yfir öllu. Þó svo að snjórinn sé nú ekki í miklu uppáhaldi hjá mér þá finnst mér fátt fallegra en að horfa og dást að fagurheitunum, hvað getur maður annað? Ég dreif okkur Eyjólf svo út, sótti bláu bangsasnjóþotuna, festi hann í og gekk af stað. Ég var fljót að taka strákinn upp úr því snjórinn var svo gljúpur að honum velti alltaf um koll og var orðinn öskureiður yfir öllum snjónum sem fyllti vit hans. Í staðinn fórum við bara í göngutúr á auðum götunum og enduðum útiveruna á að moka innkeyrsluna. Úr því að við erum bara ein heima þá nenni ég ekki að elda svo ég dreif okkur út á veitingastað. Við förum þarna oft og vegna þess líður mér eins og Norm í Staupastein-það er kallað halló til manns og stoppað hjá manni og talað um daginn og veginn. Alltaf gaman af því.

En nú er bjórinn búinn, Linda vinkona í Grotton búin að hringja syngjandi glöð og kominn tími á eina dvd mynd. Ég kveð ykkur í kútinn og bið ykkur vel að lifa og vona að allir hafi það gott. Látið heyra í ykkur endilega. Svanfríður

Eins og ég hef áður minnst á, þá er Bert að leggja í snjósleðaferð á morgun sem á að standa yfir helgina. Í u.þ.b. viku núna hefur allt í sambandi við ferðina verið upp í loft því enginn snjór hefur verið þangað sem förinni er heitið og því hafa 7 af félögum Berts hætt við. Í dag tóku Bert og félagi hans ákvörðun um að fara þrátt fyrir minni snjó en þeir vonuðust til svo eftir vinnu í dag fóru þeir á fullt í að skipuleggja, taka snjósleðana til og annað. Þeir þurfa kerru undir sleðana og fengu þeir hana að láni frá einum úr hópnum sem ekki fer með. Bert og félaginn komu hér heim í kvöld til að ná í sleða Berts til að setja hann upp á blessuðu kerruna, Bert kom svo bara inn og ætlaði að fara að hafa sig til fyrir morgundaginn. Hann er nýkominn inn úr dyrunum þegar síminn hringir. Ég svara og þá er það Ed, félaginn. Hann biður um Bert. Ég spyr hvort hann vilji ekki tala við mig og hreytir hann þá í mig hreinu og kláru nei-i!! Ég skildi ekki þessi þurrprumpulegheit í Ed og læt Bert fá tólið. Eftir 10 mín samtal leggur Bert á og þá fatta ég afhverju greyis Ed vildi ekkert við mig tala. Hann hafði þá verið stoppaður af löggunni og færður inn á stöð því kerran undir snjósleðana hafði ekki verið á númerum en Ed og Bert ekki tekið eftir því og eigandinn gleymt að segja þeim frá því. Ed greyið þurfti því að sitja inn á löggustöð með öndina í hálsinum og sá ferðina gufa upp í huganum. Eftir tæpa klukkustund hringdi Ed og tilkynnti Bert að hann ætlaði sko ALLSEKKI að fara í þessa bévítans ferð því hann væri hræddur um að verða tekinn aftur. Eftir miklar samræður, fuml og fambl, gat Bert breytt skoðun hans og því FARA þeir á morgun., Ég vona bara að enginn taki þá í ferðinni því ég er ansi hrædd um að Ed fari þá bara að gráta.  Svo í kvöld hef ég verið að taka til nesti í þessa miklu ferð svo þeir verði nú ekki svangir..ef út í það versta fer og þeir teknir aftur þá verða þeir ekki hungraðir í fangelsinu

Eyjólfur var í miklu stuði í dag-hann tók upp á því að gefa mér einn á'ann og er ég með mar fyrir neðan hægra augað. Strákpungurinn gekk að mér voða rólega, kyssti mig á munninn og lamdi mig svo, með báðum höndum!!! Ég setti upp yfirvaldssvipinn og sagði við hann að þetta mætti alls ekki gera. Hann fór að hágráta, hætti svo snögglega, gekk að mér (ég var alveg eins viðbúin öðru höggi) og gaf mér stórt faðmlag og sagði "mamma AAA" Ég er að hugsa um að fara að læra karate svo ég geti tekið við ef hann tekur upp á þessu aftur.....við öllu búin, eins og skátarnir.

  

En ég kveð ykkur í kútinn og býð góða nótt. Kveðja, Svanfríður blá og marin.

p.s nýjar myndir undir 18.janúar 2006

p.p.s Katla Stefánsdóttir, ef þú lest þetta, viltu þá senda mér netfangið þitt.

Nú er komið að því, stóri strákurinn minn er byrjaður hjá dagmömmu. Ekki fannst honum nú mikið mál að vera skilinn svona eftir í nýjum aðstæðum því hann gaf mér bara koss og veifaði svo bless og fór svo að leika sér. Ekkert mál. Ég var hæstánægð með hann og fór frá honum með bros í hjarta. Hér sjáið þið svo Eyjólf á þessum stóra degi.

Þegar ég sótti Eyjólf tilkynnti Jennifer dagmamma að hann hefði leikið sér fallega og verið góður. Einnig sagði hún mér að rúmum klukkutíma eftir að ég skildi hann eftir hjá henni, hefði hann labbað að öryggishliðinu sem snýr að útidyrahurðinni, rétt fram hendurnar og kallað MAMMA og farið svo að skæla. En hún hefði getað leitt hug hans að einhverju öðru og eftir það hefði allt gengið vel. Eitthvað var Eyjólfur samt óöruggur með sig eftir að við komum heim því þegar ég lagði hann í rúmið sitt þegar tími var kominn á lúr, varð hann alveg öskuillur þegar ég gekk út úr herbeginu. Ætli hann hafi ekki haldið að nú kæmi ég ekki aftur fyrr en að nokkrum tímum liðnum..en hann þarf að venjast þessu blessaður. 

Ég hafði lofað sjálfri mér að lesa góða bók á meðan ég hefði húsið fyrir mig í morgun. Það fór á annan veg því ég varð svo eirðarlaus að vera svona ein heima að ég hvorki gat setið kjur né verið á hreyfingu, það endaði með því að ég kveikti á tölvunni og ég hef örugglega heimsótt 100 mismunandi síður á afar skömmum tíma því hugurinn staldraði hvergi. Þetta var nú bara fyndið og fáránlegt á sama tíma.

En úr því ég las ekkert í morgun ætla ég að hreiðra um mig upp í sófa með bók núna og kannski hita mér kakó....ég kveð ykkur í kútinn og minni á nýjar myndir á myndalinknum undir Eyjólfur alltaf hress. Kakókveðjur,Svanfríður